Datacenters exploderen. Ze schieten op als onkruid. Snel. En niemand is blij.
De VS zien een stormloop. Overal verrijzen enorme faciliteiten die zijn ontworpen voor AI-tools. Steden vechten terug. Staten nemen wetten aan om de bouw te vertragen. De wrijving is reëel. Het gaat over land, water en de enorme hoeveelheid stroom die deze machines verbruiken.
Terwijl Microsoft vorige week zijn Build-conferentie in San Francisco hield, was de lucht gevuld met spanning. Binnenin past de gesproken code. Buiten hielden demonstranten zoals Amy Herman de wacht bij de ingang van Fort Mason. Ze deelde folders uit. Niet alleen lawaai. Een tegenverhaal.
Herman was niet tegen technologie.
‘Het is meer een tegengesteld standpunt’, zei ze. “Wij zijn niet tegen het monetariseren van innovatie.”
Haar punt is eenvoudiger. De middelen zijn beperkt. Grote techbedrijven doen alsof ze ze allemaal bezitten. Ze jagen vooruitgang na, maar ontwijken de verantwoordelijkheid voor het klimaat. De rimpeleffecten? Ze worden tot ver buiten Silicon Valley gevoeld. Door het hele land.
Microsoft? Ze beweerden dat ze “het recht op vreedzaam protest respecteren”.
Leuke slogan.
Maar tijdens die keynote op dinsdag probeerde CEO Satya Nadella iets anders. Hij beloofde verandering. Of in ieder geval, hij beloofde het vanaf nu vriendelijk te vragen. Toestemming van de gemeenschap. Dat was het nieuwe modewoord.
Hoe zouden ze het verdienen? Betere koeling. Minder water. Geen pieken in de lokale elektriciteitsprijzen. Belastingen die ziekenhuizen, scholen en bibliotheken financieren. Investeringen in lokale AI-trainingen. Er is veel te beloven.
Nadella noemde deze build-out “buitengewoon” op een podcast. Live. Hij klonk ernstig. Misschien wanhopig op zoek naar legitimiteit.
“Het moet echt zijn.”
Hij bedoelde de voordelen. De lokale bevolking moet ze zien. Geen energieprijsstijgingen. Misschien zelfs lagere kosten als gevolg van netupgrades. Wateraanvulling. Het is niet alleen PR-spin, betoogt hij. Het is overleven voor de industrie.
‘Dit moet allemaal echt zijn. Zo niet, dan heb je geen toestemming.’
Simpele logica. Of zo klinkt het.
Buiten was Herman niet overtuigd. Ze wees naar het platteland. De elektriciteitsprijzen zijn daar omhooggeschoten sinds de komst van datacenters. Gezinnen kiezen tussen medicijnen en verlichting. Dat is het ‘rimpeleffect’.
Microsoft beweert dat ze luisteren. Ze zeggen dat mensen moeilijke vragen moeten stellen. Scepsis is goed voor de sector? Zeker, als je het verhaal beheerst.
Laten we naar de schaal kijken.
Microsoft heeft meer dan 500 datacenters. 80 regio’s. De groei in de afgelopen 18 maanden overtrof het eerste decennium van de Azure-cloudservice. Dit is niet alleen een Amerikaanse kwestie. Australië, Europa, Afrika, Zuid-Amerika – ze zijn overal.
Dan is er Fairwater. Nadella noemt het een ‘AI-superfabriek’. Zijn eerste van velen.
Woon in april. Voor op schema. Hij schepte erover op op X. Noemde het de machtigste ter wereld.
De technologie is zeker indrukwekkend.
- Training: Modellen voorbereiden.
- Gevolgtrekking: Gebruik van deze modellen.
- Agent runtime: Ze actief houden.
Nadella benadrukte de vermogensafgifte. Honderden kilowatt per rij. Minimaliseren van conversieverlies. Het is technische porno.
Maar hoe zit het met water?
Hij prees een nieuw koelsysteem voor Fairwater. Eén keer gevuld. Dan… niets?
“Het dagelijkse waterverbruik gedurende een jaar is ongeveer wat één restaurant verbruikt.”
Geen waterverbruik na de eerste vulling? Het klinkt te goed.
Ari Peskoe van Harvard zegt het ronduit: sommige in aanbouw zijnde centra zullen meer energie verbruiken dan grote steden.
Laat dat even bezinken. Een stad versus een gebouw.
Fairwater draait op ~140 kW per rack. ~1,3 megawatt per rij. Typisch Amerikaans huis? ~1,2 kW totaal.
De wiskunde is wreed.
Nadella herhaalde zijn principes tijdens de keynote. Verhoog de prijzen niet. Water bijvullen. Creëer banen. Betaal belastingen. Investeer lokaal.
“Pas als we hieraan voldoen… verdienen we de toestemming.”
Toestemming om te bouwen. Toestemming om te innoveren.
Ik vroeg Herman of ze ze geloofde. Heeft ze zich aangesloten bij de gemeenschapsactiviteiten?
Twijfel. Altijd twijfelen.
Ze wilde een coöperatief model. Democratische waarden in het bedrijfsleven.
“Ik heb dat intern niet gezien”, zei ze.
Als Microsoft zichzelf de democratische waarden binnen het gebouw niet toevertrouwt, waarom zou ze hen dan haar waterrekening buiten toevertrouwen?
Het protest gaat door. De centra blijven stijgen. De kloof tussen de belofte en het trottoir wordt groter.
